Κυρίες και κύριοι, αγαπημένες φίλες, αγαπημένοι φίλοι,
Σας ευχαριστώ που είστε απόψε εδώ. Σε αυτή τη συναυλία που δεν είναι απλώς μια
εκδήλωση. Είναι μια συνάντηση μνήμης, αγάπης και ευθύνης. Μια βραδιά για να
σταθούμε μαζί, να θυμηθούμε, να τιμήσουμε και να συνεχίσουμε.

Στέκομαι μπροστά σας ως Πρόεδρος του Ιδρύματος Αλκίνοος Αρτεμίου. Αλλά πάνω
απ’ όλα, στέκομαι ως πατέρας που έζησε την Παιδοογκολογική Κλινική από μέσα.
Ως πατέρας που έμαθε να μετρά τον χρόνο όχι σε μέρες και ώρες, αλλά σε
εξετάσεις, θεραπείες, αναμονές και αγωνία. Ως ο πατέρας του Αλκίνοου.

Ο Αλκίνοος δεν έφυγε πλήρης ημερών. Ελπίζω και εύχομαι να έφυγε με πλήρεις
ημέρες. Με ημέρες γεμάτες αγάπη, παιχνίδι, μουσική, φαγητό, φωνές, φίλους γύρω
του. Με ημέρες που άξιζαν να βιωθούν και να θυμούνται. Με ημέρες που, παρά τη
δυσκολία, είχαν νόημα.

Ευτυχώς, στην ιατρική του περιπέτεια δεν ήταν μόνος. Είχε δίπλα του μια στρατιά
ανθρώπων: οικογένεια, συγγενείς, φίλους. γιατρούς, νοσηλευτές, επιστήμονες,
λειτουργούς, βοηθούς. Ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του όχι μόνο με γνώση και
επαγγελματισμό, αλλά με ψυχή, υπομονή και ενσυναίσθηση. Ανθρώπους που δεν
έβλεπαν απλώς έναν ασθενή, αλλά ένα παιδί.

Δυστυχώς όμως, στην κλινική δεν ήταν μόνος. Συγκάτοικοί του ήταν δεκάδες άλλα
παιδιά. Παιδιά που έδωσαν τη δική τους μάχη. Παιδιά που έμαθαν από πολύ νωρίς
τι σημαίνει φόβος, απώλεια, αναμονή. Τα περισσότερα τα κατάφεραν. Κάποια,
δυστυχώς, όχι.

Και πίσω από κάθε παιδί υπήρχε μια οικογένεια. Μια οικογένεια που προσπαθούσε
να σταθεί όρθια. Και πίσω από κάθε οικογένεια, μια ιστορία αγωνίας, φόβου,
αντοχής και ελπίδας. Ιστορίες που δεν γράφονται εύκολα. Ιστορίες που δεν λέγονται
συχνά. Αλλά ιστορίες που υπάρχουν και μας αφορούν όλους.
Όταν ο Αλκίνοος έφυγε, πολλοί μας είπαν: «Δεν υπάρχουν λόγια». Και είχαν δίκιο.
Όμως υπήρχε κάτι άλλο. Υπήρχε η ανάγκη να γίνει κάτι με όσα ζήσαμε. Να μη χαθεί
η εμπειρία. Να μη χαθεί η γνώση του πόνου, της αγωνίας, των βασάνων, των
πρακτικών και οικονομικών προβλημάτων, της μοναξιάς που ζει μια οικογένεια όταν
το παιδί της νοσεί.

Λίγες είναι οι «τυχερές», σε εισαγωγικά, παρακαλώ, οικογένειες που δεν γονατίζουν
από τα όσα έπονται μιας κακής διάγνωσης και ενός μακροχρόνιου ιατρικού αγώνα.
Οι περισσότερες δοκιμάζονται σε όλα τα επίπεδα: ψυχικά, σωματικά, οικονομικά,
κοινωνικά. Και συχνά, δοκιμάζονται σιωπηλά.

Υπήρχε, επίσης, η ανάγκη να καλυφθεί ένα κενό. Το κενό που αφήνει η ανεπάρκεια
ή, κάποιες φορές, η αδιαφορία της Πολιτείας. Όχι για να κατηγορήσουμε. Αλλά για να
βελτιώσουμε. Για να συμπληρώσουμε. Για να σταθούμε εκεί όπου χρειάζεται άμεση
ανθρώπινη παρουσία, ευελιξία και κατανόηση.

Έτσι γεννήθηκε το Ίδρυμα Αλκίνοος Αρτεμίου. Όχι από φιλοδοξία. Ούτε ως
μνημόσυνο. Αλλά από μια απλή, καθαρή σκέψη: αν έστω ένα παιδί ζήσει λίγο
καλύτερα, τότε κάτι κάναμε σωστά.
Πέντε χρόνια μετά, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το Ίδρυμα δεν είναι ιδέα.
Είναι πράξη. Καθημερινή, επίμονη, συλλογική πράξη. Είναι στήριξη παιδιών με
ογκολογικές και αιματολογικές παθήσεις. Είναι οικογένειες που δεν νιώθουν μόνες.
Είναι γονείς που βρίσκουν μια ανάσα, έστω για λίγο, σε μια καθημερινότητα που
δοκιμάζει τα όρια κάθε ανθρώπου.

Στηρίζουμε την Παιδοογκολογική Κλινική. Στηρίζουμε όλο το προσωπικό υγείας, που
εργάζεται σε συνθήκες πίεσης και συναισθηματικής φθοράς, σε εγκαταστάσεις που
δεν του επιτρέπουν να προσφέρει όλα όσα θα ήθελε και ξέρει, κι όμως συνεχίζει να
δίνει καθημερινά τον καλύτερό του εαυτό.
Στηρίζουμε τα αδέλφια των παιδιών που νοσούν. Παιδιά που συχνά ξεχνιούνται. Που
μαθαίνουν νωρίς τι σημαίνει αναμονή, φόβος και πρόωρη ωριμότητα.
Στηρίζουμε τα όνειρα παιδιών που, υγιή πλέον, προσπαθούν να ανοίξουν τα φτερά
τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους. Γιατί η ζωή μετά την ασθένεια χρειάζεται
στήριξη. Όχι μόνο ανακούφιση.

Ταυτόχρονα, γινόμαστε αξιόπιστοι συνομιλητές της Πολιτείας. Με τεκμηρίωση. Με
επιστημοσύνη. Με εμπειρία και ρεαλιστικές προτάσεις. Και προσπαθούμε να
αλλάξουμε παρωχημένες πολιτικές, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον των παιδιών
και των οικογενειών τους.

Και κάνουμε και κάτι ακόμη, που για εμάς είναι εξίσου σημαντικό: φροντίζουμε τα
«μικρά». Γιατί μέσα στο νοσοκομείο, ένα μπουκάλι καθαρό νερό, ένας καφές για
έναν εξαντλημένο γονιό, λίγο χρώμα στον τοίχο, ένα παιχνίδι, μια πολυθρόνα για να
ξεκουραστεί κάποιος, μια οθόνη που ενώνει το παιδί με τον έξω κόσμο, δεν είναι
πολυτέλεια. Είναι αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια δεν πρέπει να είναι προνόμιο.
Το Ίδρυμα δεν ήρθε να αντικαταστήσει κανέναν. Ήρθε να σταθεί δίπλα. Δίπλα στα
παιδιά. Δίπλα στις οικογένειες. Δίπλα στους ανθρώπους που δίνουν καθημερινά
μάχη, αθόρυβα. Δίπλα στους εκπαιδευτικούς. Δίπλα στα άλλα ιδρύματα που είναι
αφιερωμένα στον παιδικό καρκίνο. Δίπλα στους δωρητές, στα μεγάλα και στα μικρά
τους σχέδια.
Και απόψε, κοιτάζω αυτή την αίθουσα και βλέπω ανθρώπους που πίστεψαν.
Εθελοντές. Χορηγούς. Γιατρούς. Νοσηλευτές. Λειτουργούς του νοσοκομείου μας.
Πολιτειακούς και τοπικούς άρχοντες. Καλλιτέχνες. Επιστήμονες. Συνταξιούχους.
Φοιτητές. Βλέπω φίλους. Εσάς.

Το όραμά μας για τα επόμενα χρόνια είναι καθαρό και ρεαλιστικό: πιο ανθρώπινες
συνθήκες, ουσιαστική ανακουφιστική φροντίδα, ουσιαστική εκπαιδευτική και
κοινωνική ενσωμάτωση, στήριξη ολόκληρης της οικογένειας, και δράσεις που
αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα στην κοινωνία. Μέχρι να γίνει αυτό ο κανόνας,
εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί.

Γιατί, τελικά, η ζωή δεν μετριέται σε χρόνια. Μετριέται σε στιγμές. Σε αγάπη. Σε φως.
Και αν απόψε αυτή η μουσική ακούγεται δυνατά, αν αυτή η αίθουσα είναι γεμάτη, αν
αυτό το Ίδρυμα συνεχίζει, είναι γιατί τα παιδιά που έφυγαν είναι ακόμη εδώ. Όχι ως
απουσία. Αλλά ως αγάπη και φως.

Και απόψε μαζευτήκαμε για να σταθούμε μαζί, να θυμηθούμε και να συνεχίσουμε.
Προς τιμή όλων όσοι προσφέρουν στα παιδιά με ογκολογικές και αιματολογικές
παθήσεις.

Εις υγείαν αυτών που είναι δίπλα μας.
Εις μνήμη αυτών που έφυγαν.
Από καρδιάς, σας ευχαριστώ.